Web
Analytics

Eens in de zoveel tijd is het toch écht weer tijd. De kapper. Ik heb er een hekel aan, maar zodra mijn haar alleen nog dansend in een staart aan mijn hoofd hangt, weet ik dat het weer zover is. Ik heb niet echt een vaste kapper, misschien is dat ook wel het probleem.

Tegenwoordig gebeurt het niet meer zo vaak, maar regelmatig word ik om de één of andere reden aangezien als student. Oké, mijn lengte zou anderen kunnen verwarren, maar na de zovele studentenkorting voelde ik me wel een beetje beledigd. Dat mij dit ooit nog zou overkomen, ‘kortingsmoe’. Het is vooral de vraag ‘ben je vandaag vrij van school?’ die me irriteerde en ik na een diepe –niet hoorbare- zucht weer eens moest uitleggen dat ik net de kinderen naar school had gebracht en nu een ochtend voor mezelf heb. De laatste keer kwam ik als hoogzwangere binnenlopen. ‘Spannend hè, zo’n eerste, geniet er maar van!’. Nou, eigenlijk is het mijn derde. Zelfs vanuit mijn stoel kon ik de verbazing uit ieders houding aflezen. Ja, ik ben een jonge moeder en ik begrijp dat men dit niet direct verwacht, maar keer op keer word ik onderschat. Want zo voelt het. Eigenlijk komt dit niet alleen bij de kapper voor. Zo werd er een keer aan mij gevraagd, toen ik zwanger was van mijn tweede, of mijn ouders thuiswaren toen ik de deur opendeed voor een ongewenste deurverkoper. Zag ik er dan echt uit als een hopeloze tienermoeder? Het is jullie wel duidelijk, ik kan er maar lastig mee omgaan.

Ooit komt er een dag dat ik ervan baal dat men mij misschien óuder gaat schatten. Dan verlang ik terug naar hoe het nu is. Dan besef ik eindelijk dat ik er eigenlijk van moet genieten. Net zoals die keer dat mijn -toen nog- verloofde een pedofiel genoemd werd toen hij naast mij liep en wij keihard in de lach schoten. Ik ben notabene ouder dan hij… Wie is hier nou de pedofiel? …Puntje bij paaltje, ik kan maar beter naar de kapper!

Liefs Daniëlle 

buttydaantje